Wyobraź sobie, że masz przyjaciela, na którego zawsze możesz liczyć.

Wyobraź sobie, że masz przyjaciela, na którego zawsze możesz liczyć.

Który jest troskliwy, ale nie w sposób umniejszający Cię. W sposób dodający skrzydeł.

Jeżeli jest Ci smutno, to zawsze znajdzie czas, aby Cię wysłuchać i być przy Tobie w tym trudnym momencie.

Jak masz problemy to jest przy Tobie i dodaje Ci wiary, że sobie poradzisz, ale nie bagatelizuje trudności, z którymi się mierzysz. Po prostu Cię wspiera.

Jak się z czegoś cieszysz, to cieszy się razem z Tobą. Celebruje ważne momenty w Twoim życiu.

Jak masz gorszy okres, to nadal jest, nadal widzi w Tobie tą samą piękną i wartościowa osobę, jak wtedy kiedy odnosisz sukcesy.

Kiedy się boisz, rozumie Cię, nie neguję Twoich obaw w żaden sposób, chociaż wie, że sobie poradzisz jak będzie taka potrzeba.

Jak się złościsz też nie ucieka. Pozwala Ci się nawet złościć. Widzi jak Ci jest trudno.

Nie pozwala Ci jednak ranić go. Dba o to, żeby wasza relacja się rozwijała.

Czy chcesz mieć takiego przyjaciela?

Możesz być takim przyjacielem dla siebie.

Czy jak Ci jest smutno, znajdujesz dla siebie czas i jesteś wtedy ze sobą, wspierasz siebie?

Czy jak masz problemy, dodajesz sobie otuchy i jednocześnie zauważasz to z jakimi trudnościami się mierzysz i jak sobie radzisz?

Czy pozwalasz sobie na różne radości, zabawę, beztroskę?

Celebrujesz nawet małe kroczki do przodu?

Czy mając gorszy okres nadal widzisz tą samą piękną i wartościową osobę w sobie?

Czy pozwalasz sobie na strach, lęk? Otaczasz siebie opieką w takich chwilach, nie wątpiąc przy tym w siebie i swoją odwagę?

Czy pozwalasz sobie na złość i czy rozumiesz wtedy siebie, widzisz z jakimi trudnościami się mierzysz?

Czy nie pozwalasz się ranić sobie i innym? Dbasz o swoje potrzeby?

Czy dbasz o relacje z samym sobą, poznajesz siebie, zauważasz swoje emocje, ciało, intuicję?

Dbając o relacje z samym sobą, dbasz o relacje z innymi. Akceptując siebie łatwo daje się akceptację.
Mając wsparcie w sobie, łatwo wspiera się innych.
Akceptując złość w sobie, nie ma się problemu z akceptacją złości u innych.
Mając przyjaciela w sobie, łatwo o przyjaciela w drugiej osobie.

To co? Kiedy ostatnio powiedziałaś (powiedziałeś) tej najważniejszej osobie w swoim życiu, że może na Ciebie liczyć, że cieszysz się, że jest, że ją lubisz, że Ci się podoba, że wiesz, że sobie poradzi, że rozumiesz jak jej trudno?

Możesz zrobić to teraz…

Zbigniew Giurko

Carpe diem… Dowiedziałam się kiedyś, że w dokładnym tłumaczeniu carpe diem oznacza nie tyle chwytać, co szczypać/skubać dzień. Według mojej nauczycielki łaciny przesłanie tej sentencji mówiło o czerpaniu z każdego dnia drobnych, przyjemnych momentów, takie „wyszczypywanie” ich z nurtu codzienności. Właśnie o takich krótkich, miłych chwilach będzie ten tekst.

Carpe diem… Dowiedziałam się kiedyś, że w dokładnym tłumaczeniu carpe diem oznacza nie tyle chwytać, co szczypać/skubać dzień. Według mojej nauczycielki łaciny przesłanie tej sentencji mówiło o czerpaniu z każdego dnia drobnych, przyjemnych momentów, takie „wyszczypywanie” ich z nurtu codzienności. Właśnie o takich krótkich, miłych chwilach będzie ten tekst.

Często gdy pytam moich pacjentów kiedy ostatnio zrobili dla siebie coś przyjemnego, odpowiadają, że w natłoku obowiązków i stresów nie mają na to czasu. Zauważam, że wielu z nich utożsamia sprawienie sobie przyjemności z czymś co wymaga dużo czasu i pieniędzy, czymś odświętnym jak wyjazd na wakacje czy weekend w SPA.

Tymczasem zadbanie o siebie (self care) wcale nie musi być trudne ani czasochłonne. Kluczowym aspektem jest nasze nastawienie. Gotowość do dostrzegania drobnych okazji, pozwolenie swoim potrzebom na dojście do głosu. Znalezienie przestrzeni dla siebie, bez poczucia winy, że nie zajmujemy się czymś pilnym czy w naszym odczuciu ważniejszym. Troska o własne potrzeby nie jest przejawem egoizmu, jest bardzo istotnym elementem budowania dobrej relacji z samym sobą, a przecież bez niej ciężko tworzyć udane związki i relacje z innymi.

Jak się za to zabrać? Dbanie o siebie to umiejętność i jak każdą umiejętność można ją ćwiczyć i rozwijać. Pierwszym krokiem jest zawsze rozpoznanie i zauważenie potrzeby – odpoczynku, wytchnienia, regeneracji. Zatrzymanie się na chwilę w biegu codzienności i zapytanie siebie czego w tym momencie potrzebuję i jak mogę tę potrzebę zaspokoić?

Filiżanka kawy do której zasiądziemy z myślą „to chwila dla mnie, robię to bo jestem dla siebie ważna/ważny”. Krótki spacer, podczas którego będziemy uważnie przeżywać każdy krok, chłonąć otaczającą nas rzeczywistość i cieszyć się byciem tu i teraz. Przytulenie bliskiej osoby, zjedzenie ulubionej potrawy czy wystawienie twarzy do słońca w pogodny dzień. To tylko kilka przykładów na celebrowanie codzienności, „wyszczypywanie” przyjemnych chwil.

Jedna z pacjentek, która opiekowała się ciężko chorym mężem, powiedziała mi kiedyś że wieczorem znalazła kilka minut dla siebie i nałożyła na twarz maseczkę kosmetyczną. Wie pani, to była taka maseczka na psychikę, bardzo tego potrzebowałam – dodała. Myślę, że takie codzienne drobiazgi jeśli tylko je przeżyjemy w uważny sposób, mogą stać się taką właśnie odżywczą maseczką dla naszej psychiki.

Natalia Pasterak-Zygmunt